Parçalanmış Gerçeklikler: John Cassavetes'in Shadows (1959) ve Opening Night (1977) Filmlerinin Brechtiyen Analizi

Abstract

Bu tez, Amerikan bağımsız sinemasının öncü figürlerinden biri olarak kabul edilen ve Hollywood konvansiyonlarına açıkça karşı çıkan John Cassavetes'in filmlerinde kullandığı filmik stratejilerin, Bertolt Brecht'in Aristocu klasik tiyatroya karşı geliştirdiği epik tiyatro anlayışıyla nasıl kesiştiğini incelemektedir. Shadows (1959) ve Opening Night (1977) filmlerini Brechtiyen estetik çerçevesinde ele alan bu çalışma, Cassavetes'in sinematik gerçekçilik arayışının, Hollywood karşıtı duruşunun ve klasik anlatı yapılarını reddedişinin Brecht'in epik tiyatro ilkeleriyle nasıl örtüştüğünü ortaya koymaktadır. Bu tez, söz konusu filmlerin Klasik Hollywood'un görünmez anlatım tekniklerini ve illüzyonist izleyici yaklaşımını sorguladığını, bunun yerine parçalanmış yapılar, kendine referans veren anlatım teknikleri ve izleyiciyi yabancılaştıran stratejiler benimsediğini savunmaktadır. Ayrıca, Cassavetes'in kendine özgü sinema yapma biçiminin, Brechtiyen diyalektik temsille ve Verfremdungseffekt ile Gestus kavramlarıyla örtüştüğünü ileri sürmektedir. Cassavetes'in yenilikçi sinemasal yaklaşımının, yeni bir film biçimi yaratarak seyir deneyimini yeniden şekillendirdiği gösterilmektedir. Shadows'daki Brechtiyen stratejiler, 1950'lerin Klasik Hollywood konvansiyonları ve melodramatik anlatı anlayışıyla karşılaştırılarak incelenirken, Opening Night'taki Brechtiyen stratejiler 1970'lerin Yeni Hollywood eğilimleri çerçevesinde değerlendirilmektedir.

This thesis examines how the filmic strategies employed by John Cassavetes, a pioneer figure in American independent cinema and an outspoken critic of Hollywood conventions, intersect with Bertolt Brecht's concept of epic theater, which he developed in opposition to Aristotelian classical theater. By analyzing Shadows (1959) and Opening Night (1977) within the framework of Brechtian aesthetics, this study explores how Cassavetes' pursuit of cinematic realism, his anti-Hollywood stance, and his rejection of classical narrative structures align with Brecht's epic theater principles. It argues that these films challenge the invisible storytelling techniques and illusionist spectatorship approach of Classical Hollywood, instead embracing fragmentation, reflexivity, and techniques that estrange the audience. This thesis further contends that Cassavetes' unique filmmaking techniques correspond with Brechtian dialectical representation and the concepts of Verfremdungseffekt and Gestus, demonstrating how his innovative approach to filmmaking generates a new cinematic form and reshapes the spectatorial experience. The Brechtian strategies in Shadows are examined in relation to the classical Hollywood conventions and melodramatic tradition of the 1950s, while those in Opening Night are analyzed within the framework of the New Hollywood tendencies of the 1970s.