SANAL SINIF ESTETİĞİ: GÖRSEL İLETİŞİM TEKNOLOJİSİ, KATILIM VE HETEROKRON ORTAK ZAMAN

Abstract

Bu makalede sanal sınıflar yoluyla eşzamanlı eğitimin sağladığı anında iletişimin, sosyal gözetimin görsel iletişim teknolojilerinin uygulanmasına ilişkin soruları nasıl ortaya çıkardığı incelenmektedir. Covid19 Pandemisi sırasında eğitimin eşzamanlı ve eşzamansız çevrimiçi ve hibrit yöntemlerle küresel ölçekte dönüşümü, olağan öğretme ve öğrenme yöntemlerini yeniden biçimlendirdi. Bu nedenle, anlık sanallık deneyimi, öğrencilerin sosyalleştiği ve politik kültürle karşılaştığı sınıflara ilişkin kamusal alan kavramını da etkiledi. Türkiye'deki uzaktan eğitim sürecindeki öğrenci deneyimleri üzerine yürüttüğümüz bu araştırmada nitel içerik analizine dayanarak, online eğitime dair deneyimlerini ve tutumlarını anlamak için 325 üniversite öğrencisi ile çevrimiçi anket yapılmıştır. Sanal sınıf katılımcılarının sosyal eğitim dünyalarını dijital platformların estetik olanakları aracılığıyla nasıl inşa ettikleri teorik olarak incelenmiştir. Daha önce kuramsal düzeyde ele alınmış olan eleştirel estetik teorilerine dayanarak, iletişim teknolojilerinin sağladığı zaman ve mekân sıkıştırmasının öğrencilerin derse katılım deneyimlerine, görsel iletişim kullanımına ve gözetime karşı günlük direnişlerine nasıl dönüştüğünü ortaya koymaktayız. Araştırma, günümüzde uygulanan çevrimiçi eğitim tasarımının kamusal alanı teşvik etmekten uzak olduğunu ve tartışmalara aktif katılım yoluyla kamusal alan yaratmadaki rollerini azımsadıklarını ortaya çıkarmıştır. Gelecekte hibrit ve çevrimiçi eğitim modüllerine daha iyi bir geçiş için sosyal alanların kaybının ele alınması ve sorunsallaştırılması gerekmektedir.